Prof. dr hab. n med. Jacek Kusa jest absolwentem Wydziału Lekarskiego z Oddziałem Lekarsko-Dentystycznym Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach. Po uzyskaniu dyplomu lekarza rozpoczął pracę w Oddziale Klinicznym Wrodzonych Wad Serca i Kardiologii Dziecięcej w Zabrzu, następnie został kierownikiem Oddziału Kardiologii Dziecięcej w Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym – Ośrodku Badawczo-Rozwojowym we Wrocławiu. Od 2011 roku jest zatrudniony w Katedrze i Klinice Kardiologii Dziecięcej w Katowicach Wydziału Nauk Medycznych Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach. W 2001 roku uzyskał stopień doktora nauk medycznych, a w 2011 stopień doktora habilitowanego. Równolegle odbywał specjalizacje z pediatrii, a następnie z kardiologii dziecięcej, uzyskując tytuły specjalisty w dziedzinie pediatrii oraz kardiologii dziecięcej.

Jego dorobek naukowy całościowo obejmuje 103 pełnotekstowe prace o łącznym wskaźniku Impact Factor równym 71,12 i punktacji MNiSW wynoszącej 2063, z czego 100 to artykuły w czasopismach naukowych, 1 książka oraz 2 rozdziały w książkach. Index Hirscha wg Web of Science wynosi 11, wg Scopus- 22. Ponadto jest autorem 116 doniesień zjazdowych zagranicznych i polskich. Został uhonorowany Nagrodą Naukową Polskiego Towarzystwa Kardiologicznego oraz hiszpańskiego czasopisma Revista Espaniola de Cardiologia. Odbywał staże zagraniczne w Szpitalu Ramon y Cajal w Madrycie, a także liczne szkolenia w renomowanych ośrodkach zagranicznych.
Jest promotorem w 2 przewodach zakończonych nadaniem stopnia doktora oraz 4 otwartych. Był recenzentem w 3 przewodach doktorskich oraz w 1 postępowaniu habilitacyjnym. Jest również aktywnym recenzentem w wielu prestiżowych czasopismach zagranicznych oraz polskich. Uczestniczy w wielu projektach badawczych, jest także koordynatorem krajowym kilku badań klinicznych związanych z nadciśnieniem płucnym u dzieci oraz niewydolnością serca u dzieci. Aktywnie uczestniczy w pracach wielu towarzystw naukowych, aktualnie jest Przewodniczącym Elektem Sekcji Kardiologii Dziecięcej Polskiego Towarzystwa Kardiologicznego, a także członkiem Zarządu Asocjacji Interwencji Sercowo-Naczyniowych.

Od początku swej pracy zawodowej był członkiem zespołów, które wdrażały w Polsce nowe metody przezskórnego leczenia wrodzonych wad serca, jak zamykanie ubytków międzyprzedsionkowych, międzykomorowych, implantacji zastawek płucnych i aortalnych, hybrydowego leczenia wrodzonych wad serca. Jako pierwszy w kraju zaczął stosować balony tnące w terapii opornych wrodzonych i jatrogennych zwężeń w układzie sercowo-naczyniowym, a także zaczął przezskórnie wytwarzać fenestracje u pacjentów w trakcie leczenia fontanowskiego. Wprowadził także prostanoidy do leczenia skrajnie ciężko chorych dzieci z nadciśnieniem płucnym.

Najważniejsze jego zainteresowania naukowe dotyczą przeznaczyniowego leczenia wrodzonych wad serca oraz nadciśnienia płucnego u dzieci.